شش چشمه پیوسته می گردد شب بسته

کو پرده میان ما جز چشم گران خوابی

شش نور همی بارد زان ابر که حق آرد

جسمت مثل بامی هر حس تو میزانی

زان سوش روان کرده آن فاتح ابوابی

خورشید و قمر گاهی شب افتد در چاهی

بیرون کشدش زان چه بی آلت و قلابی