زیرا ز دلبران زمینی رمیده ای

پیداست در دم تو که از ناف مشک خاست

کاندر کدام سبزه و صحرا چریده ای

آنی که دیده ای تو دلا آسمانیی

دانم که دیده ای تو بدین چشم یوسفی

تا تو ترنج و دست ز مستی بریده ای

تبریز و شمس دین و دگرها بهانه هاست