این چه قیامت است که از سر گرفته ای

ای دلبری که ساقی و مطرب فنا شدند

تا تو نقاب از رخ عبهر گرفته ای

ای میر مجلسی که تو را عشق نام گشت

ای خم خسروان که تو داروی هر غمی

رنجور نیستی تو چرا سر گرفته ای

جانی است بس لطیف و جهانی است بس ظریف