به آفتاب و به ماه و به اختران و فلک

که ره دهی دل و جان را به غصه نسپاری

چنانک عارف بیدار و خفته از دنیا

ز خار رست کسی که سرش تو می خاری

چه داده ای تو که بی پر کنند طیاری

به ذره های پرنده چه نغمه از تو رسید

که گر به کوه رسانی همش به رقص آری