چه داده ای تو که بی پر کنند طیاری

چنانک عارف بیدار و خفته از دنیا

ز خار رست کسی که سرش تو می خاری

به آفتاب و به ماه و به اختران و فلک

به ذره های پرنده چه نغمه از تو رسید

که گر به کوه رسانی همش به رقص آری

دماغ آب و گلی را ز مکر پر کردی