دماغ آب و گلی را ز مکر پر کردی

چه داده ای تو که بی پر کنند طیاری

به ذره های پرنده چه نغمه از تو رسید

که گر به کوه رسانی همش به رقص آری

چنانک با تو همی پیچد او به مکاری

دمی که درندمی تو تهی شوند چو خیک

نه های و هوی بماند نه زور و رهواری