چنانک با تو همی پیچد او به مکاری

به ذره های پرنده چه نغمه از تو رسید

که گر به کوه رسانی همش به رقص آری

دماغ آب و گلی را ز مکر پر کردی

دمی که درندمی تو تهی شوند چو خیک

نه های و هوی بماند نه زور و رهواری

خموش کردم و بگریختم ز خود صد بار