که گر به کوه رسانی همش به رقص آری

به آفتاب و به ماه و به اختران و فلک

چه داده ای تو که بی پر کنند طیاری

به ذره های پرنده چه نغمه از تو رسید

دماغ آب و گلی را ز مکر پر کردی

چنانک با تو همی پیچد او به مکاری

دمی که درندمی تو تهی شوند چو خیک