نی بلک شاه مطلقی به گلبرک ملک حقی

آن چه فسون در می دمی غم را چو شادی می کنی

خود در فسون شیرین لبی مانند داود نبی

آهن چو مومی می شود بر می کنیش از آهنی

شاگرد خاص خالقی از جمله افسونها غنی

تا من ترا بشناختم بس اسب دولت تاختم

خود را برون انداختم از ترسها در ایمنی