وان مریم نی زان دم حامل شده حلویا

خالی شو و خالی به لب بر لب نابی نه

چون نی زدمش پر شو وانگاه شکر می خا

بادی که زند بر نی قندست درو مضمر

گر توبه ز نان کردی آخر چه زیان کردی

کو سفره نان افزا کو دلبر جان افزا

از درد به صاف آییم وز صاف به قاف آییم