در بیشه شیران رو تا صید کنی آهو

کش چشم چو دریا شد هرچند که بود اخفش

بی مستی آن ساغر مستست دل و لاغر

بی سرمه آن قیصر هر چشم بود اعمش

در مجلس سلطان رو وز باده سلطان چش

هر سوی یکی ساقی با باده راواقی

هر گوشه یکی مطرب شیرین ذقن و مه وش