آفتابست ورا خیل و حشم نیست برو

علف غم به یقین عالم هستی باشد

جای آسایش ما جز که عدم نیست برو

شمس تبریز اگر بی کس و مفرد باشد

شمس تبریز! تو جانی و همه خلق تن اند

پیش جان و تن تو صورت تنها چه تنند