کان سوی راه رو نه پیاده ست نه سوار

چون طبع پنجمین بکشد روح را مهار

ترجیع کن، بگو، هله بگریز زین چهار

رو سوی آسمان حقایق بدان رهی

بر گرد گرد عشق، خود او را کجاست گرد؟

می تاز گرم و روشن و خوش، آفتاب وار

تقلید چون عصاست بدستت در این سفر