ای خاک ره، در دل نهان داری هزاران گلستان

وی ساقی شیرین لقا، دریا به ساغر می کشی

ای باد، پیکی هر سحر، کز یار می آری خبر

خوش ارمغانیهای آن زلف معنبر می کشی

وی آب، بر سر می دوی، وز بحر گوهر می کشی

ای آتش لعلین قبا، از عشق داری شعلها

بگشاده لب چون اژدها، هر چیز را درمی کشی