تو ای جان رسته از بندی، مقیم آن لب قندی

از آن پخته شدی ای دل، که اندر نار اشواقی

برین معنی نمی افتی، چو در هر سایه می خفتی

بهست خویشتن جفتی، وز آن طاق ازل طاقی

قبای حسن برکندی، که آزاد از بغلطاقی

پدر عقلست اگر پوری وگرنه چغد رنجوری

چرا تو زین پدر دوری؟ گه از شوخی گه از عاقی