تا باز رهد جان تو از ننگ گدایی

آنجا که برستست درخت تو وطن ساز

زیرا ز صولست ترا روح فزایی

برپایه تخت شه شاهان به سجود آی

ویرانه به جغدان بگذار و سفری کن

بازآ بکه قاف تجلی، که همایی

اینها همه بگذشت بیا، ای شه خوبان