جو رها کردم کم از یک مشت کاه

کشته از ره جمله شب بی علف

گاه در جان کندن و گه در تلف

خر همه شب ذکر می کرد ای اله

با زبان حال می گفت ای شیوخ

رحمتی که سوختم زین خام شوخ

آنچ آن خر دید از رنج و عذاب