چون خیالی که بر آرد سر ز دل

صورتی که یوسف ار دیدی عیان

دست از حیرت بریدی چو زنان

همچو گل پیشش برویید آن ز گل

گشت بی خود مریم و در بی خودی

گفت بجهم در پناه ایزدی

زانک عادت کرده بود آن پاک جیب