هر چه یابد او بسوزد بر درد

قطع خویشی کرد ملکت جو ز بیم

که عقیمست و ورا فرزند نیست

هم چو آتش با کسش پیوند نیست

چون نیابد هیچ خود را می خورد

هیچ شو وا ره تو از دندان او

رحم کم جو از دل سندان او