تا که لعنت را نشانه او بود

در حضور شیر روبه شانگی

عمر بیشم ده که تا پس تر روم

مهلم افزون کن که تا کمتر شوم

بد کسی باشد که لعنت جو بود

عمر خوش در قرب جان پروردنست

عمر زاغ از بهر سرگین خوردنست