عمر زاغ از بهر سرگین خوردنست

تا که لعنت را نشانه او بود

بد کسی باشد که لعنت جو بود

عمر خوش در قرب جان پروردنست

عمر بیشم ده که تا گه می خورم

دایم اینم ده که بس بدگوهرم

گرنه گه خوارست آن گنده دهان