عمر خوش در قرب جان پروردنست

مهلم افزون کن که تا کمتر شوم

تا که لعنت را نشانه او بود

بد کسی باشد که لعنت جو بود

عمر زاغ از بهر سرگین خوردنست

عمر بیشم ده که تا گه می خورم

دایم اینم ده که بس بدگوهرم