او به پیش آن خران شب کاه ریخت

آخری را پر ز گاوان و خران

حبس آهو کرد چون استمگران

آهو از وحشت به هر سو می گریخت

از مجاعت و اشتها هر گاو و خر

کاه را می خورد خوشتر از شکر

گاه آهو می رمید از سو به سو