کاه را می خورد خوشتر از شکر

آهو از وحشت به هر سو می گریخت

او به پیش آن خران شب کاه ریخت

از مجاعت و اشتها هر گاو و خر

گاه آهو می رمید از سو به سو

گه ز دود و گرد که می تافت رو

هرکرا با ضد خود بگذاشتند