از مجاعت و اشتها هر گاو و خر

حبس آهو کرد چون استمگران

آهو از وحشت به هر سو می گریخت

او به پیش آن خران شب کاه ریخت

کاه را می خورد خوشتر از شکر

گاه آهو می رمید از سو به سو

گه ز دود و گرد که می تافت رو