گاه آهو می رمید از سو به سو

او به پیش آن خران شب کاه ریخت

از مجاعت و اشتها هر گاو و خر

کاه را می خورد خوشتر از شکر

گه ز دود و گرد که می تافت رو

هرکرا با ضد خود بگذاشتند

آن عقوبت را چو مرگ انگاشتند