پاک می دانستش از هر غش و غل

لعل و یاقوت و زمرد یا عقیق

شاه را بر وی نبودی بد گمان

تسخری می کرد بهر امتحان

باز از وهمش همی لرزید دل

که مبادا کین بود خسته شود

من نخواهم که برو خجلت رود