باز از وهمش همی لرزید دل

شاه را بر وی نبودی بد گمان

تسخری می کرد بهر امتحان

پاک می دانستش از هر غش و غل

که مبادا کین بود خسته شود

من نخواهم که برو خجلت رود

این نکردست او و گر کرد او رواست