که مبادا کین بود خسته شود

تسخری می کرد بهر امتحان

پاک می دانستش از هر غش و غل

باز از وهمش همی لرزید دل

من نخواهم که برو خجلت رود

این نکردست او و گر کرد او رواست

هر چه خواهد گو بکن محبوب ماست