ورنه نان را کی بدی تا جان رهی

گر نبودی عشق هستی کی بدی

کی زدی نان بر تو و کی تو شدی

نان تو شد از چه ز عشق و اشتها

عشق نان مرده را می جان کند

جان که فانی بود جاویدان کند

گفت مجنون من نمی ترسم ز نیش