گفت مجنون من نمی ترسم ز نیش

ورنه نان را کی بدی تا جان رهی

عشق نان مرده را می جان کند

جان که فانی بود جاویدان کند

صبر من از کوه سنگین هست بیش

منبلم بی زخم ناساید تنم

عاشقم بر زخمها بر می تنم