جان که فانی بود جاویدان کند

نان تو شد از چه ز عشق و اشتها

ورنه نان را کی بدی تا جان رهی

عشق نان مرده را می جان کند

گفت مجنون من نمی ترسم ز نیش

صبر من از کوه سنگین هست بیش

منبلم بی زخم ناساید تنم