عشق نان مرده را می جان کند

کی زدی نان بر تو و کی تو شدی

نان تو شد از چه ز عشق و اشتها

ورنه نان را کی بدی تا جان رهی

جان که فانی بود جاویدان کند

گفت مجنون من نمی ترسم ز نیش

صبر من از کوه سنگین هست بیش