نه چو تو ای خام که اکنون تاختی

زانک تدریج از شعار آن شه است

خلقت آدم چرا چل صبح بود

اندر آن گل اندک اندک می فزود

طفلی و خود را تو شیخی ساختی

بر دویدی چون کدو فوق همه

کو ترا پای جهاد و ملحمه