از دلش می روفت آن دعوت ملال

سوی او نه هاتف و نه پیک بود

گوش اومیدش پر از لبیک بود

بی زبان می گفت اومیدش تعال

آن کبوتر را که بام آموختست

تو مخوان می رانش کان پر دوختست

ای ضیاء الحق حسام الدین برانش