تلخ گشتش هم گلو و هم دهن

تا که باز آید به من عقلم دمی

که فتادم در عجایب عالمی

بعد یک ساعت که شه از وهم و ظن

که ندیده بود دلقک را چنین

که ازو خوشتر نبودش هم نشین

دایما دستان و لاغ افراشتی