جان ما از وصل تو صد جان شود

گشته مردان بندگان از تیغ تو

وان زنان ملک مه بی میغ تو

پیش ما باشی تو بخت ما بود

هم من و هم ملک من مملوک تو

ای به همت ملک ها متروک تو

فلسفه گفتش بسی و او خموش