بکار آورد با او نکته ای چند

چو بانو زین سخن لختی فرو گفت

بت بی صبر شد با صابری جفت

وزین در نیز شاپور خردمند

دلش را در صبوری بند کردند

به یاد خسروش خسرند کردند

شکیبا شد در این غم روزگاری