آن می که چو شور در سرآرد

داروی فرامشیست چاره

ساقی پی بار گیم ریش است

می ده که ره رحیل پیش است

از پای هزار سر برآرد

گر خواجه عمر که خال من بود

خالی شدنش وبال من بود