از پای هزار سر برآرد

ساقی پی بار گیم ریش است

می ده که ره رحیل پیش است

آن می که چو شور در سرآرد

گر خواجه عمر که خال من بود

خالی شدنش وبال من بود

از تلخ گواری نواله ام