گر خواجه عمر که خال من بود

می ده که ره رحیل پیش است

آن می که چو شور در سرآرد

از پای هزار سر برآرد

خالی شدنش وبال من بود

از تلخ گواری نواله ام

درنای گلو شکست ناله ام