خالی شدنش وبال من بود

آن می که چو شور در سرآرد

از پای هزار سر برآرد

گر خواجه عمر که خال من بود

از تلخ گواری نواله ام

درنای گلو شکست ناله ام

می ترسم از این کبود زنجیر