نسرین ورقی که داشت می شست

خورشید ز قطره های باده

خون از رگ ارغوان گشاده

زان چشمه سیم کز سمن رست

گل دیده ببوس باز می کرد

چون مثل ندید ناز می کرد

سوسن نه زبان که تیغ در بر