گه برانگیختش چو گوی از جای

کرد یکباره خسته و خردش

می دواندش ز راه سرمستی

می زدش بر بلندی و پستی

گه به گردن درآوریدش پای

کرد بر وی هزار گونه فسوس

تا به هنگام صبج و بانگ خروس