بر سر خون و خاک می غلتید

مرد بی دیده را تهی بگذاشت

خیر چون رفته دید شر ز برش

نبد آگاهیی ز خیر و شرش

به که چشمش نبد که خود را دید

بود کردی ز مهتران بزرگ

گله ای داشت دور از آفت گرگ