ای روزگار عافیت شکرت نکردم لاجرم

نه درد ساکن می شود نه ره به درمان می برم

ای ساربان آهسته رو با ناتوانان صبر کن

تو بار جانان می بری من بار هجران می برم

دستی که در آغوش بود اکنون به دندان می برم

گفتم به پایان آورم در عمر خود با او شبی

حالا به عشق روی او روزی به پایان می برم