مویت از پس تا کمرگه خوشه ای بر خرمنست

باغبان را گو بیا گر گل به دامن می بری

روز و شب می باشد آن ساعت که همچون آفتاب

می نمایی روی و دیگر باز روزن می بری

زینهار آن خوشه پنهان کن که خرمن می بری

دل به عیاری ببردی ناگهان از دست من

دزد شب گردد تو فارغ روز روشن می بری