دزد شب گردد تو فارغ روز روشن می بری

مویت از پس تا کمرگه خوشه ای بر خرمنست

زینهار آن خوشه پنهان کن که خرمن می بری

دل به عیاری ببردی ناگهان از دست من

گر تو برگردیدی از من بی گناه و بی سبب

تا مگر من نیز برگردم غلط ظن می بری

چون نیاید دود از آن خرمن که آتش می زنی