دل به عیاری ببردی ناگهان از دست من

می نمایی روی و دیگر باز روزن می بری

مویت از پس تا کمرگه خوشه ای بر خرمنست

زینهار آن خوشه پنهان کن که خرمن می بری

دزد شب گردد تو فارغ روز روشن می بری

گر تو برگردیدی از من بی گناه و بی سبب

تا مگر من نیز برگردم غلط ظن می بری