چو حق بر تو پاشد تو بر خلق پاش

درشتی و نرمی بهم در به است

چو رگ زن که جراح و مرهم نه است

جوانمرد و خوش خوی و بخشنده باش

نیامد کس اندر جهان کو بماند

مگر آن کز او نام نیکو بماند

نمرد آن که ماند پس از وی بجای